Log in
Vittorio Busato

Ik ben geboren in Brussel en verhuisde op mijn tweede naar het Vlaamse platteland. Al op mijn dertiende had ik het idee dat mijn leven voltooid was. Ik had gezien wat er te doen was op de wereld, mijn smaak zat er niet tussen. Dat maakte me niet wanhopig, eerder nog melancholischer dan ik al was. Ik hield ook al jong van zwaarmoedige muziek en poëzie. Nog altijd trouwens. Poëzie geeft voor mij woorden aan dingen waarvoor ik zelf nog geen woorden heb. Ook keek ik graag naar harakiri-films. Daarin werd zelfmoord als iets heroïsch verheerlijkt. Binnen ons gezin waren de onderlinge verhoudingen behoorlijk verstoord. Mijn grootouders woonden bij ons in. Mijn moeder werkte fulltime, ik werd opgevoed door mijn oma, die mijn moeder als een dom wicht zag. Mijn vader was beroepsmilitair, kwam eens per twee weken thuis. Mijn oma overleed toen ik vierenhalf was. Een jaar later kreeg mijn moeder een tweeling. Dat kon ze niet aan. Mijn…