Log in
Op 28 december 2017 floept een bewering uit mijn mond die mij sindsdien achtervolgt: ‘Een label is geen beperking, het is een manier van zijn.’ Ik zeg het tegen hoofdredacteur Vittorio Busato, die ik eerder had benaderd voor een mogelijk artikel in De Psycholoog. Hij interviewt mij in het kader van zijn project What’s wrong with me? Gezichten achter de DSM over mijn aandoening, Attention Deficit Disorder (ADD).
Jairo van Lunteren

Met die woorden zeg je nogal wat, bedenk ik mij als ik na afloop het interview in mijn hoofd herbeleef. Alsof het een levensstijl is, die ADD van mij, of de rode draad van mijn karakter. De opmerking voelt achteraf al snel beklemmend en beperkend, doordat ik ermee suggereer geleefd te worden door mijn aandoening. En misschien word ik dat ook wel, schiet het door mij heen, veel meer dan ik mij al die jaren heb gerealiseerd.

Lange aanlooptijd

Een half jaar voor dat interview was de diagnose gesteld, wat het einde betekende van een zoektocht in mijzelf en naar mijzelf. Sinds jaar en dag ben ik eens in de zoveel tijd bij een psycholoog of een andere therapeut in behandeling geweest, omdat ik voelde dat het niet lekker met mij ging, dat ik geen grip kreeg op mijn leven. Op mijn vijfenveertigste kreeg ik daar van een psychiater eindelijk een verklaring voor waarin ik mijzelf herken. Al voordat die…

Bij uitgeverij Edicola verschenen van Jairo van Lunteren Tourflits: Tijdloze helden uit Radio Tour de France (2017) en Tom Dumoulin: Van roze droom naar gele trui (2018). Zijn weblog Opdichter.nl houdt hij onregelmatig bij.