Log in
‘Waarom kan ik toch niet meer de naam van de groenteboer onthouden, terwijl ik er zo vaak ben geweest?’ Ik kijk in de nieuwsgierige ogen van de vragenstelster. Het lastigste op zo’n moment vind ik om de wetenschapper te blijven en geen cabaretesk antwoord te geven. Bijvoorbeeld: ‘Is hij wel aardig genoeg tegen u, mevrouw?’
Harold Bekkering

Dus ik vraag: ‘Weet u nu zijn naam?’ ‘Ja, Piet, of nee, Karel. Ja, zo heet hij!’ ‘Ziet u, dat is het probleem,’ zeg ik. ‘U heeft al zoveel mensen ontmoet die Piet of Karel heten, dat uw geheugen niet meteen kan ophalen hoe uw groenteman heet. Dat is het nadeel van vele ervaringen, ze dringen om een plaatsje in uw geheugen.’ De dame kijkt me aan met een blik van: zie je wel, het is geen gebrek, het is te wijten aan overvloed. Aan het einde van de lezing praat ik over onderzoek door biologen. Orka’s jagen in groepen op zeehonden. De jonge mannetjes voorop. Maar als de zee leeg is, neemt oma-orka het over. Zij weet waar je de zeehonden vindt. In tijden van schaarste doen ervaringen ertoe. Ik praat deze ochtend voor een volle zaal over ‘Een leven lang leren’. De gepensioneerde aanwezigen zijn leden van de personeelsvereniging van de Radboud Universiteit en het ziekenhuis. De locatie…