Log in
Zo, de aanvraag is de deur uit. Samen met twintig andere wetenschappers en vijftien bedrijven gaan we een gooi doen naar de middelen die beschikbaar komen vanuit de Nederlandse Wetenschaps Agenda (NWA). U, beste lezer, heeft misschien wel samen met twaalfduizend andere burgers een onderzoeksvraag ingediend bij de NWA die wij maar al te graag willen gaan beantwoorden. Onze aanvraag is getiteld LEarning ADaptivity throughout life, wat de mooie acroniem LEAD oplevert. Wij willen namelijk in the lead zijn. In the lead om beter te begrijpen hoe leren gedurende de hele levensloop zou kunnen plaatsvinden om als mens beter mee te kunnen groeien met de snel veranderende wereld om ons heen. We hebben vele innovatieve bedrijven aan boord en wetenschappers die veel weten over levensloop, onderwijs, gezondheid en techniek. Alles wat nodig is om de mens en haar omgeving te begrijpen. Was dit uw vraag? Hebben we de stem van onze lezers al gewonnen?
Harold Bekkering

Weet u hoe groot ik onze kans op succes inschat? Waarschijnlijk zo rond de tien procent. Au. Het tikken van de laatste zin deed letterlijk pijn. Hebben we echt al deze moeite gedaan om uiteindelijk maar tien procent kans te maken om de aanvraag erdoor te krijgen? Helaas wel. Ik besteed denk ik zo ’n dertig procent van mijn tijd aan het schrijven van aanvragen. Wat zegt dit over mij dat ik zoveel tijd besteed aan kansloze zaken? Gebrek aan realiteitszin? Bord voor mijn kop? Zelfoverschatting? Of toch vooral de behoeft om weg te dromen bij alle fantastische mogelijkheden vooraf, voordat de harde onderzoeksrealiteit toeslaat? Nu ik deze column schrijf sluipt de onzekerheid naar binnen. De kans dat we onze plannen daadwerkelijk kunnen uitvoeren, is echt heel klein. Goed, ik heb in ieder geval weer veel interessante mensen leren kennen en veel nieuwe ideeën opgedaan over levenslang leren. Ook vind ik het schrijven van de aanvraag zelf een prachtige uitdaging.…