Log in
Melissa en haar hulphondje Bhodi zijn onafscheidelijk. Ze kreeg de kleine Shetlie als puppy, niet lang voor ze aan de studie psychologie in Utrecht begon. Dat studeren werd haar destijds overigens sterk afgeraden door haar therapeuten. Ze was uitbehandeld verklaard na diverse opnames vanwege een eetstoornis. Met een universitaire studie zou ze te veel hooi op haar vork nemen. Nu, vijf jaar later, heeft ze haar bachelor bijna binnen en kan ze een triomfantelijk gevoel niet onderdrukken.
Jeroen van Goor

‘Door dat negatieve advies raakte ik extra gemotiveerd,’ vertelt ze. ‘Als iemand zegt dat ik iets niet kan, wil ik het tegendeel bewijzen. Dus ben ik keihard voor die studie gaan knokken, al heb ik wat vertraging opgelopen omdat ik soms terugviel. Mijn doel is altijd geweest om als ervaringsdeskundige professional te werken. In de behandeling van eetstoornissen is veel te winnen, vooral in de manier waarop trajecten worden opgezet. Vaak moet je lang wachten tussen behandelingen in, wat demotiverend is. Ik zou graag een eigen kliniek beginnen waarin vooral de continuïteit van de behandeling wordt gewaarborgd, een plek waar patiënten zich veilig en ook begrepen voelen.’

Spiegelgedrag

Ze grapt weleens dat ze als boulimiapatiënt ter wereld is gekomen, omdat ze als baby al vaak de fles weigerde. Haar moeder kan er niet om lachen, maar het is de typische wrange humor die Melissa deelde met lotgenoten uit de kliniek. ‘Ik ben in mijn jeugd stelselmatig misbruikt door een oom.…