Log in
‘Reset ggz!’, riep een ggz-collega onlangs hartstochtelijk. ‘Met één druk op de knop zou ik de hele ggz willen resetten en opnieuw beginnen, zo mis is alles!’ Het gevoel kon ik helemaal volgen. Tegelijkertijd zou ik die knop niet willen indrukken. Er is in de ggz juist veel ten goede veranderd: meer evidence based werken; sturing op kwaliteit, stepped care en transparantie; (redelijk) goede behandelingen, ook voor ernstige stoornissen; en zelfs toenemende aandacht voor persoonsgericht werken. Maar toch. Enkele impressies door mijn verschillende brillen.
Marrie Bekker

‘En, weet je al wat je gaat doen?’ Als ik als opleider van masterstudenten psychologie deze vraag stel aan een bijna afgestudeerde, dan kijk ik meestal in een zorgelijk, soms in een stralend gezicht. ‘Ja! Ik heb een plek!’ Was ‘een plek’ enkele jaren geleden nog een betaalde baan als basispsycholoog, nu is dit steevast de ‘werkervaringsplek’, vaak zonder enig uitzicht op een betaald vervolg… ‘Daarnaast blijf ik werken bij de supermarkt. Anders kan ik het niet betalen.’ Werkervaringsplekken zijn schaars en vergroten de kansen op arbeidsmarkt en vervolgopleiding. Daarom rest mij niets dan deze stralende studenten te feliciteren – met pijn in het hart. Bovendien, hoe karig is hun studie vergeleken met de mijne uit het pre-­‑ tijdperk. Kregen wij vijf weken gespreksvaardigheden, zes weken testpracticum, en maandenlange therapiecursussen van diverse soorten, onze studenten krijgen een fractie daarvan. De vervolg(gz-)opleiding moet immers ook iets te bieden hebben. Maar daarin stroomt slechts een gedeelte in. Des te beter dus dat…