Log in
In de westerse cultuur wordt meestal aangenomen dat mensen seksuele wezens zijn. Aseksualiteit roept dan ook vragen op: Bestaat dat wel? En zo ja, wat is het precies? Hoe ontwikkelt aseksualiteit zich? Kun je gelukkig zijn als aseksueel persoon? Vanuit het gezichtspunt dat aseksualiteit niet per se een probleem hoeft te zijn voor degene die het betreft, noch a priori gezien moet worden als een psychiatrische stoornis, geven Luk Gijs, Ellen Vanhoudenhove en Paul Enzlin een kort overzicht van het wetenschappelijke psychologische denken over aseksualiteit.
Luk Gijs, Ellen Vanhoudenhove, Paul Enzlin

Definities verhelderd

Kinsey en collega’s (1948, 1953) gebruikten in hun baanbrekende studies over menselijke seksualiteit een specifieke categorie ‘X’. Daarin classificeerden ze personen die niet erotisch reageren op heteroseksuele of homoseksuele stimuli en geen seksuele interacties met een ander hebben (gehad). Sinds de Kinseystudies was er jaren lang nagenoeg geen aandacht voor aseksualiteit, tot Johnson in 1977 aseksualiteit gebruikte als een beschrijvend label voor personen met weinig of geen seksueel gedrag dat geassocieerd is met geen of weinig seksueel verlangen. Kort daarna definieerde Storms (1979, 1980) aseksualiteit als een seksuele oriëntatie, waarbij iemand geen of weinig seksueel opwindende fantasieën heeft, noch seksueel/ erotische stimuli ervaart. Na de publicaties van Storms verdween aseksualiteit opnieuw van de wetenschappelijke radar, tot Bogaert in 2004 rapporteerde dat 1% van de Britse bevolking geen seksuele attractie ervoer. Sindsdien is het thema aseksualiteit niet meer weg geweest uit de wetenschappelijke belangstelling (Bogaert et al., 2018; Brotto & Yule, 2017). Tegenwoordig wordt aseksualiteit vaak gebruikt als een…